Kunstkikkerdril

cropped-c2a9-joke-van-vliet.jpg

Sinds gisteren ben ik wonderbaarlijk genezen. Ik heb mijn verlossing te danken aan een schrikbeeld.

Ik trof een vrouw aan in mijn atelier. Ze droeg een zwart rokje rond haar volle heupen en erboven een kort, getailleerd viltvestje.

‘Ik heb wat vragen voor jou,’ zei ze, terwijl ze haar notitieblokje opensloeg.

Voor jij wilt aankleven aan ons kunstkikkerdril moet ik eerst weten of je wel voldoet. Ik staarde naar mijn voeten. Had ik nou wel schoenen aan? En waar was mijn broek eigenlijk gebleven? Hoe kon ik deze vrouw, die waarschijnlijk een belangrijk lid was, nu ontvangen met twee harige onderbenen en blote voeten. Verder omhoog kijken durfde ik niet. Snel veegde ik wat losse tekenvellen van tafel en wees haar op mijn chocolaatjes en ruitjeskoeken, maar ze weigerde.

‘Dit heb ik al zo vaak gezien,’ sprak ze.

Het was warm in de kamer terwijl het vannacht nog gevroren had. Ik schoof het raam wat verder open. Een opgezet uiltje viel naar beneden. Ik keek hem na, hoe hij landde tussen de rozenstruiken. Ben ik al een dode uil?

Ik draaide mij om, terug in het tafereel, maar de kamer was veranderd. Ik bevond mij zowel in als buiten de ruimte. Het atelier was niet langer in symbiose met mijn schedelinterieur, maar gewoon een kamer met vier muren volgestouwd met objecten, een rariteitenkabinet en ik was de dompteur die alle spullen tot zwijgen bracht. Vroeg iemand ooit aan de tijgermossel of hij wel een schelp was?

Nog een koffie wilde ze niet. Ze was al te lang weg van haar klont. Dit oosten lag toch wel erg uit de route.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s